Week van 19 tot 25 oktober 2026
van 23 oktober tot 22 november 2026
De Zon komt het teken binnen op om . Tot dan rondt ze haar tocht door de Weegschaal af.
Helderste ster van het sterrenbeeld: Antares
In de krant staat Weegschaal, daarna Schorpioen. Kijk omhoog: de Zon staat voor de sterren van de Maagd. Allebei klopt het, alleen gaat het niet over hetzelfde.
Na het eerste kwartier trekt ze elke avond iets verder naar het oosten, langs de sterren van de Steenbok, de Waterman en de Vissen, op weg naar volle maan.
Andreas Cellarius, Harmonia Macrocosmica, 1661, plaat met de schijngestalten van de Maan (detail).
Twee weken na de oppositie van 4 oktober komt Saturnus rond op en gaat pas rond onder. Hij staat buiten de klassieke dierenriem, in het sterrenbeeld Walvis, net ten zuiden van de Vissen.
Mars komt rond op in het sterrenbeeld Kreeft, Jupiter rond in de Leeuw. Met magnitude −2 is Jupiter helderder dan elke ster aan de nachthemel.
Deze meteorenzwerm bereikt elk jaar rond 21 oktober zijn hoogtepunt. Het gaat om stof van de komeet van Halley, dat met zo’n 66 km per seconde de atmosfeer binnendringt. In de nacht van 21 op 22 oktober gaat de Maan rond onder: daarna is de hemel het donkerst.
Voor het leesplezier, niet om te voorspellen.
Twaalf korte teksten om je mee te vermaken. Ze vertrekken van de echte hemel van deze week en trekken er geen enkele conclusie uit over je leven: de sterren beslissen hier niets.
Mars, volgens de traditie jouw heerser, komt rond één uur ’s nachts op. Rood, wat te vroeg en wakker als de rest slaapt: dat profiel ken je. Zwaai even als je toch op bent. Zo niet, dan neemt hij het je niet kwalijk.
Op papier valt de volle maan van maandag 26 in jouw teken, om ’s ochtends. Geen uur voor een Stier. Bekijk haar straks bij het ontbijt, met koffie: nog altijd de verstandigste manier om naar een hemellichaam te kijken.
Mercurius houdt op de 24e halt en lijkt dan achteruit te rijden. Gezichtsbedrog: de Aarde haalt hem gewoon in. Lees je berichten toch nog eens na voor je ze verstuurt. Niet uit bijgeloof, uit stijl.
Mars kampeert in jouw sterrenbeeld, het echte, dat van de sterren. Een rode, luidruchtige bezoeker bij het meest bescheiden teken van allemaal. Laat hem op de mat staan en bekijk hem rond drie uur door het raam. Niemand die je dat kwalijk neemt.
Jupiter trekt door jouw sterren en overstraalt elke ster aan de hemel. Jij vindt dat normaal. De elf andere tekens intussen ook. Geniet ervan tegen de ochtend; op dat uur hoef je zelfs geen publiek te groeten.
De Zon staat nog altijd voor jouw sterren, niet voor die uit de krant. Je had dus al die tijd gelijk, zoals gewoonlijk. Hou het voor jezelf: een Maagd die zwijgend gelijk heeft, wordt nog uitgenodigd.
Vrijdag om verlaat de Zon je teken. Volgend jaar komt ze terug, ongeveer op dezelfde dag. Geef de sleutels met stijl af, doe nog een laatste rondje en laat voor de Schorpioen een vriendelijk briefje achter op tafel.
Je seizoen begint vrijdag in de late voormiddag. In de echte hemel bereikt de Zon jouw sterren pas op 23 november, en dan nog voor minder dan een week. Wachten kun je. Het schijnt zelfs je specialiteit te zijn.
De Orioniden schieten met 66 km per seconde door de lucht. Een boogschutter weet een goed vertrokken pijl te waarderen. Wacht tot de Maan ondergaat, rond half vier in de nacht van woensdag op donderdag, en tel: de enige gok van de week.
De Maan trekt maandag- en dinsdagavond door de sterren van de Steenbok en gaat dan verder. Aankomen, vaststellen, zonder drukte weer vertrekken: die methode herken je, het is de jouwe.
Saturnus, je oude heerser, is de hele nacht te zien. Toch heeft hij de dierenriem verlaten voor het sterrenbeeld Walvis. Een god van de tijd die buiten de lijntjes kleurt: een beter voorbeeld kun je je niet wensen.
De Maan groeit in jouw sterren op vrijdag, zaterdag en zondag. Wil je slapen, trek de gordijnen dicht. Wil je dromen, laat ze open. Aan de hemel verandert dat niets, aan je ochtendhumeur misschien wel.
De dierenriem van de astrologen verdeelt de schijnbare baan van de Zon in twaalf gelijke delen van 30 graden, gerekend vanaf het lentepunt, de plaats van de Zon bij de maart-equinox. Sterrenbeelden zijn daarentegen groepen sterren van zeer ongelijke grootte.
Iets meer dan tweeduizend jaar geleden vielen beide indelingen ongeveer samen. Sindsdien is de aardas langzaam verschoven, als een tol die vertraagt. Die beweging, de precessie van de equinoxen, verplaatst het lentepunt met ongeveer één graad per 72 jaar. De Griekse astronoom Hipparchus beschreef ze als eerste, in de 2e eeuw voor onze jaartelling.
De Internationale Astronomische Unie publiceert de grenzen van de 88 sterrenbeelden, getekend door de Belgische astronoom Eugène Delporte aan de sterrenwacht in Ukkel.
Met die officiële grenzen trekt de Zon in een jaar door dertien sterrenbeelden, waaronder de Slangendrager, van eind november tot half december. De tekens zijn er twaalf gebleven. Deze site houdt beide aan: het teken voor de traditie en het plezier, het sterrenbeeld voor wat je echt ziet.
